CX, le mariage
€0,00
Omschrijving
In de fabriek van Aulnay s/s Bois werd de CX op de lopende band geassembleerd. Daar waar het chassis en de body bijeen komen wordt de mariage benoemd. Dit moment is vastgelegd in deze minituur kompleet met enige lijn accessoires en productiemedewerkers. Het model is het eerste 3D-geprinte model met zoveel details dat we maken.
Dank aan Garage143 voor de donor tekeningen, welke basis waren voor deze ontwikkeling.
Binnenkort leverbaar
Het is de derde donderdag van September 1976 ergens in de ochtend. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zit nog rustig op de rol en denk nog: mij kan niets gebeuren. Langzaam verdwijnt deze rol in een grote schaar. Knip, knip, knip, en daar lig ik dan. Helemaal open en bloot in een grote onbekende ruimte. Ik word doorgeschoven en krijg dan ongenadig op mijn kop. Vele tonnages staat op de zijkant van de machine zie ik later. Ik heb er nog koppijn van. Maar de mishandeling is nog niet over, van alle kanten word ik gekietteld met elektriciteit en niet zo’n beetje ook. Ik laat het maar over me heen gaan. Dan opeens wordt het stil. Ik doe de ogen maar gauw dicht want in verdwijn in een diep bad en dan nog een. Eindelijk een lekker warm windje op mijn verse huid. Wat nu weer en wat stinkt dat? Voor ik het weet heb ik een vieze matte grijze jas aan. Wanneer vraagt iemand mij eens wat ik eigenlijk wil? Dan krijg ik alleen hier en daar allemaal smeersels in mijn poriën. Bah wat stinkt dat allemaal. Alsof ik in een kermis ben, vlieg ik in het rond en kom op steeds nieuwe plaatsen. Ineens ben ik glimmend rood, volgens die meneer naast me een of ander AC-kleurcode, boeie! Dan een tropische verwennerij met heel veel licht, het kan niet op. Of toch wel, ik zie het eind van de tunnel al. Nu hangen allemaal mensen en machines van alles aan me. Draden, stoffen, plastic, leer, en nog veel meer.
Heeeh, wat moet dat. Word ik opgehangen als pluimvee en verschijnt er een stuk metaal met een motor onder mij. Ja je denkt toch niet dat ik ….. Oh, dus wel. Blijkbaar heb ik niets te vertellen hier. Voor ik het weet sta ik op vier nieuwe zwarte schoenen. Die zitten nog wel een beetje strak eigenlijk, nah ja: dat kan er ook nog wel bij. Een accu, olie, vet, wat moet ik met al die zooi. Ja natuurlijk gooi aan de achterkant er ook nog maar van die stinkzooi in. Mijn ramen worden mooi gepoetst en mijn rode jas wordt zelfs in de was gezet. He, blijf van die sleutel, weet je wel wat dat betekent? Wie had dat gedacht: ik kan paardrijden op meerdere paarden tegelijk en mijn schoenen draaien veel sneller dan al die mensen om mij heen. Samen gaan we naar buiten. Na 2 kilometer is de pret alweer voorbij. Ik sta nu buiten tussen allemaal soortgenoten. Ik zie zelfs een paar met dezelfde kleur als ik. Koel. Na een paar dagen ga ik op transport. Ik kan zelf ook rijden, opper ik nog, maar grote broer neemt me op zijn rug en zo gaan we door de Provence. Na een paar uur stoppen we ergens bij een wit gebouw. Concessionaire Automobiles Citroën staat op de gevel. Ik word van de rug afgehaald en moet weer buiten wachten. Jippie ik mag naar binnen. Weer zitten een paar mensen me onder de kap te kiettelen. Dan ga ik naar de showroom. Nu kan iedereen zien wie ik ben. Aan mijn binnenspiegel hangt een grote kaart met cijfers en letters. Verschillende mensen komen voorbij. Op een dag komt een grote meneer langs met veel geld. Na wat bakkelijen in een kantoortje gaat mijn kaart van de spiegel. En al die andere mensen dan? Ik blijk verkocht te zijn als een slaaf.
Een paar dagen later boort iemend 2 gaten in mijn kont en in mijn kin en schroeft er stuk allumnium tegenaan. Deze blijk ik altijd aan iedereen te moeten laten zien. Ook kom ik regelmatig op de foto. Mijn baasje blijkt een fanclub te hebben die hem regelmatig zo’n foto toesturen. Wat aardig, al komt mijn mooie rode kleur niet goed tot zijn recht op de foto’s. Wat een amateurs. En zo huppelen wij alweer vele jaren door het ganze land.
Aldus opgetekend door een CX 2000 uit Aulnay sous-Bois.
Dank aan Garage143 voor de donor tekeningen, welke basis waren voor deze ontwikkeling.
Binnenkort leverbaar
Het is de derde donderdag van September 1976 ergens in de ochtend. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik zit nog rustig op de rol en denk nog: mij kan niets gebeuren. Langzaam verdwijnt deze rol in een grote schaar. Knip, knip, knip, en daar lig ik dan. Helemaal open en bloot in een grote onbekende ruimte. Ik word doorgeschoven en krijg dan ongenadig op mijn kop. Vele tonnages staat op de zijkant van de machine zie ik later. Ik heb er nog koppijn van. Maar de mishandeling is nog niet over, van alle kanten word ik gekietteld met elektriciteit en niet zo’n beetje ook. Ik laat het maar over me heen gaan. Dan opeens wordt het stil. Ik doe de ogen maar gauw dicht want in verdwijn in een diep bad en dan nog een. Eindelijk een lekker warm windje op mijn verse huid. Wat nu weer en wat stinkt dat? Voor ik het weet heb ik een vieze matte grijze jas aan. Wanneer vraagt iemand mij eens wat ik eigenlijk wil? Dan krijg ik alleen hier en daar allemaal smeersels in mijn poriën. Bah wat stinkt dat allemaal. Alsof ik in een kermis ben, vlieg ik in het rond en kom op steeds nieuwe plaatsen. Ineens ben ik glimmend rood, volgens die meneer naast me een of ander AC-kleurcode, boeie! Dan een tropische verwennerij met heel veel licht, het kan niet op. Of toch wel, ik zie het eind van de tunnel al. Nu hangen allemaal mensen en machines van alles aan me. Draden, stoffen, plastic, leer, en nog veel meer.
Heeeh, wat moet dat. Word ik opgehangen als pluimvee en verschijnt er een stuk metaal met een motor onder mij. Ja je denkt toch niet dat ik ….. Oh, dus wel. Blijkbaar heb ik niets te vertellen hier. Voor ik het weet sta ik op vier nieuwe zwarte schoenen. Die zitten nog wel een beetje strak eigenlijk, nah ja: dat kan er ook nog wel bij. Een accu, olie, vet, wat moet ik met al die zooi. Ja natuurlijk gooi aan de achterkant er ook nog maar van die stinkzooi in. Mijn ramen worden mooi gepoetst en mijn rode jas wordt zelfs in de was gezet. He, blijf van die sleutel, weet je wel wat dat betekent? Wie had dat gedacht: ik kan paardrijden op meerdere paarden tegelijk en mijn schoenen draaien veel sneller dan al die mensen om mij heen. Samen gaan we naar buiten. Na 2 kilometer is de pret alweer voorbij. Ik sta nu buiten tussen allemaal soortgenoten. Ik zie zelfs een paar met dezelfde kleur als ik. Koel. Na een paar dagen ga ik op transport. Ik kan zelf ook rijden, opper ik nog, maar grote broer neemt me op zijn rug en zo gaan we door de Provence. Na een paar uur stoppen we ergens bij een wit gebouw. Concessionaire Automobiles Citroën staat op de gevel. Ik word van de rug afgehaald en moet weer buiten wachten. Jippie ik mag naar binnen. Weer zitten een paar mensen me onder de kap te kiettelen. Dan ga ik naar de showroom. Nu kan iedereen zien wie ik ben. Aan mijn binnenspiegel hangt een grote kaart met cijfers en letters. Verschillende mensen komen voorbij. Op een dag komt een grote meneer langs met veel geld. Na wat bakkelijen in een kantoortje gaat mijn kaart van de spiegel. En al die andere mensen dan? Ik blijk verkocht te zijn als een slaaf.
Een paar dagen later boort iemend 2 gaten in mijn kont en in mijn kin en schroeft er stuk allumnium tegenaan. Deze blijk ik altijd aan iedereen te moeten laten zien. Ook kom ik regelmatig op de foto. Mijn baasje blijkt een fanclub te hebben die hem regelmatig zo’n foto toesturen. Wat aardig, al komt mijn mooie rode kleur niet goed tot zijn recht op de foto’s. Wat een amateurs. En zo huppelen wij alweer vele jaren door het ganze land.
Aldus opgetekend door een CX 2000 uit Aulnay sous-Bois.
